خبرگزاری حوزه | سعید پروینی تهیه کننده سینما و تلویزیون در گفتگو با خبرگزاری حوزه با بیان اینکه راهپیمایی اربعین را نه یک حرکت صرفا جمعی بلکه بستری عظیم برای تولد هزاران قصه ناگفته میداند اظهار کرد: این همایش عظیم انسانی که با حضور چند ده میلیون نفر از اقوام و ملیتهای مختلف در مسیر نجف تا کربلا رقم میخورد به مثابه اقیانوسی جوشان از احساسات و اراده هاست که هر موج آن میتواند الهام بخش یک اثر نمایشی ماندگار باشد اما متاسفانه هنوز به ظرفیتهای بکر این رویداد به اندازه کافی در سینما و تلویزیون پرداخته نشده است.
آقای پروینی در پاسخ به این سوال که ظرفیت این آیین معنوی برای تبدیل شدن به یک اثر سینمایی یا تلویزیونی چقدر است تصریح کرد: هر فیلمسازی باید از منظر نگاه خود به سوژه برسد و این رویداد به دلیل تنوع بی نظیر شرکت کنندگان میتواند به تعداد همان جمعیت چند ده میلیونی حاوی سوژه های بکر و دست نخورده باشد که هر کدام پتانسیل یک فیلمنامه کامل را دارند و این یعنی دست فیلمنامه نویس و کارگردان برای انتخاب به شدت باز است.
این تهیه کننده در ادامه با اشاره به لایه های پنهان این راهپیمایی افزود: پتانسیل بالای این رویداد تنها محدود به نمایش مستقیم مسیر نجف تا کربلا نیست بلکه میتوان از مضمون ایثار و همدلی آن در جغرافیا و زمان دیگری نیز بهره برد و اثری خلق کرد که روح حاکم بر این پیاده روی را منتقل کند حتی بدون آنکه حتی یک فریم از تپه های بین این دو شهر مقدس نشان داده شود و این موضوع نشان از عمق بالای رویداد دارد.
پروینی درباره رویکردهای مختلف پرداخت به این سوژه عنوان کرد: فیلمساز میتواند سه مسیر کلی را دنبال کند مسیر اول پرداخت مستقیم به خود پیاده روی و حوادث عینی آن است که مستندنگاری محض محسوب میشود مسیر دوم استفاده از مضمون و فضای معنوی آن در یک داستان دیگر با موقعیت مکانی متفاوت است که میتواند در تهران یا هر شهر دیگری روایت شود و مسیر سوم برداشت یک سوژه فرعی از دل این مسیر است.
وی ادامه داد: در مسیر سوم فیلمساز اثری میسازد که هیچ ارتباط ظاهری با اربعین ندارد اما ریشه در باورهای آن دارد یعنی شخصیتها و موقعیتها کاملا متفاوت هستند اما آن حس و حال و ایثار و همدلی در اثر جاریست و این نشان از عمق بالای این رویداد برای اقتباس دارد و هر سه روش قابلیت تبدیل به یک اثر شاخص سینمایی را دارند.
پروینی در پاسخ به این پرسش که چرا برخی آثار تولید شده در این حوزه نتوانستهاند موفق عمل کنند و چرا بسیاری از قصه ها در سطح مانده و به عمق نرسیدهاند بیان کرد: آسیب شناسی این موضوع به سه عامل اصلی فیلمنامه ضعیف برداشت سطحی از سوژه و عدم اعتقاد قلبی سازنده باز میگردد که پاشنه آشیل تولیدات این حوزه محسوب میشوند و متاسفانه بسیاری از آثار بدون زیستن در این فضا ساخته میشوند.
تهیه کننده پیشکسوت با نقد رویه برخی تولیدات افزود: زمانی که نویسنده یا کارگردان خودش را در میان جمعیت پیاده روی قرار ندهد و عواطف و سختی های آن را لمس نکند طبیعتا اثرش سطحی از آب در می آید و نمیتواند با مخاطب ارتباط برقرار کند چرا که این نوع فرهنگ و زندگی نیازمند تجربه زیستی است نه صرفا مطالعه چند گزارش یا تماشای فیلمهای دیگران که این تجربه مستقیم جای هیچ گونه تعارفی ندارد.
پروینی با اشاره به نقش سفارش در تضعیف کیفیت آثار بیان کرد: سفارشی بودن یکی از آفت های جدی است وقتی کارگردان یا تهیه کننده برای پر کردن یک سفارش و دریافت بودجه دست به تولید میزند آن اثر از اصالت تهی میشود و این موضوع در آثاری که با سوژه معنوی سروکار دارند بیش از سایر ژانرها آسیب زاست چون مخاطب به راحتی خلاء معنایی را تشخیص میدهد و نبود باور در اثر را احساس میکند.
وی در ادامه آسیب دیگر را نگاه سطحی به شخصیتها دانست و افزود: گاهی سازنده تصور میکند با نشان دادن چند نماد مانند چادر مشکی یا پرچم حسینی میتواند عمق موضوع را منتقل کند در حالی که این نگاه کلیشه ای جز ضربه زدن به اثر نتیجهای ندارد و باید به جزئیات انسانی و فردی توجه کرد و از دل همین جزئیات قصه اصلی را بیرون کشید که متاسفانه این کار به ندرت انجام شده است.
پروینی در پاسخ به این سوال که آیا این حوزه ظرفیت تولید برای گروه سنی کودک و نوجوان را دارد اظهار کرد: مسیر نجف تا کربلا مخاطب خاصی ندارد و از کودک تا پیر را در بر میگیرد پس طبیعتا تولیدات آن نیز میتواند برای تمام رده های سنی در قالب سریال و فیلم سینمایی طراحی شود و حتی در ژانر کودک و نوجوان نیز قابلیت روایتگری دارد به شرط آنکه نگاه ساده انگارانه به این گروه سنی کنار گذاشته شود.
وی همچنین گفت: در بخش کودک و نوجوان میتوان با زبانی سمبلیک و با استفاده از شخصیتهای هم سن خودشان مفاهیم عمیق اربعین را منتقل کرد که این کار نیازمند نویسندگانی است که هم به این گروه سنی مسلط باشند و هم با فضای پیاده روی آشنا باشند و متاسفانه این دسته از نویسندگان بسیار کم هستند و این خود یک چالش جدی برای تولید محسوب میشود.
این تهیه کننده در ادامه به تاثیر مستقیم باور سازنده بر کیفیت اثر اشاره کرد و افزود: اگر نویسنده یا کارگردان به این مسیر اعتقاد نداشته باشد و صرفا از سر تکلیف یا اجبار سراغ این سوژه برود اثر نهایی چیزی جز یک نمایش بی روح نخواهد بود که نه تنها مخاطب را جذب نمیکند بلکه باعث دلزدگی او از موضوعات معنوی میشود و این دقیقا همان خطری است که همواره تولیدکنندگان را تهدید میکند.
پروینی در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به نمونههای موفق جهانی گفت: بسیاری از آثار فاخر سینمای جهان از یک رویداد ساده و کوچک الهام گرفتهاند و آن را به یک قصه جهانی تبدیل کردهاند و ما نیز میتوانیم با الگوگیری از این روش از دل پیاده روی اربعین که خود یک رویداد جهانی است قصههایی با زبان بینالمللی خلق کنیم که دغدغههای انسانی را به تصویر بکشد.
وی همچنین تصریح کرد: یکی از راههای جلوگیری از تولید آثار سطحی این است که تهیه کننده و کارگردان پیش از هر گونه نگارش فیلمنامه حداقل یک بار کامل مسیر نجف تا کربلا را پیاده طی کنند و با مردم عادی از نزدیک گفتگو کنند تا بتوانند از دل همین گفتگوهای ساده به ایدههای نابی دست پیدا کنند که تاکنون به آنها پرداخته نشده است.
پروینی در ادامه با تاکید بر اهمیت زمانبندی در تولید این گونه آثار گفت: متاسفانه برخی تولیدات صرفا به دلیل همزمانی با ایام اربعین و عجله برای اکران ساخته میشوند و این موضوع باعث میشود از دقت و ظرافت لازم در فیلمنامه و کارگردانی کاسته شود در حالی که یک اثر خوب نباید مقید به زمان خاصی باشد و میتواند در هر فصلی از سال تولید شود.
این هنرمند افزود: باید از فیلمسازان جوان و خوشفکر دعوت کرد تا بدون هرگونه تعارف و نگاه کلیشهای سراغ این سوژه بروند و اجازه دهند تخیل و خلاقیت آنها در کنار مستندات واقعی این مسیر یک ترکیب جدید و جذاب را رقم بزند چرا که نسل جدید مخاطب تشنه آثار متفاوت با این مضمون است.
پروینی در پاسخ به سوالی درباره جدیدترین فعالیتهای خود گفت: در حال حاضر درگیر تدوین سه طرح جدید هستیم که دو تای آنها در حوزه اجتماع محور و با نگاهی به مفاهیم عمیق انسانی طراحی شده اند و یکی از آنها به طور غیرمستقیم به موضوع پیاده روی اربعین ارتباط پیدا میکند اما در فضایی متفاوت روایت خواهد شد که امیدواریم بتوانیم با رعایت استانداردهای حرفه ای و احترام به ذائقه مخاطب گام موثری برداریم.
وی در انتها برای پرداختن به موضوعات فرهنگی و هنری بیان کرد: رسانهها نقش مهمی در جهت دهی به تولیدات هنری دارند و میتوانند با نقد منصفانه آثار و معرفی سوژههای بکر به فیلمسازان کمک کنند تا از مسیرهای تکراری و کلیشهای فاصله بگیرند و خروجی کار هنری به رشد و تعالی فرهنگ عمومی منجر شود و این انتظاری است که از همه اصحاب رسانه وجود دارد.
انتهای پیام
نظر شما